Może dać naturalny rezultat, jeśli zakres korekcji jest umiarkowany i dostosowany do proporcji całej sylwetki. Zbyt duża ilość preparatu może obciążać tkanki, zaburzać kontur i prowadzić do nienaturalnego wyglądu.

Nie powinien być traktowany jako metoda bardzo dużego powiększenia. Najlepiej sprawdza się w wybranych, umiarkowanych korekcjach konturu, asymetrii lub zagłębień. Przy oczekiwaniu znacznej zmiany objętości należy rozważyć konsultację chirurgiczną.

Brak klasycznej operacji nie oznacza braku ryzyka. Jest to inwazyjna procedura obejmująca podanie preparatu do rozległej, obciążanej i unaczynionej okolicy. Wymaga kwalifikacji lekarskiej, odpowiednich warunków i gotowości do leczenia powikłań.

Nie zawsze. Kwas hialuronowy może być odpowiedni przy mniejszej, precyzyjnej korekcji. Przeszczep tłuszczu pozwala na większą zmianę objętości i jednoczesne modelowanie sylwetki liposukcją, ale jest procedurą operacyjną z odmiennym profilem ryzyka i rekonwalescencji.

Preparat może optycznie poprawić projekcję i kontur, ale nie usuwa nadmiaru skóry i nie wykonuje rzeczywistego liftingu. Przy znacznej wiotkości lub opadaniu właściwsze może być leczenie chirurgiczne.

W wybranych przypadkach można je subtelnie złagodzić, jednak ich wygląd wynika także z budowy miednicy i naturalnego przebiegu tkanek. Całkowite usunięcie zagłębień nie zawsze jest możliwe ani pożądane.

Nie jest to podstawowa metoda leczenia cellulitu. Uzupełnienie wybranych nierówności może czasami poprawić kontur, ale cellulit ma złożone przyczyny i może wymagać innego postępowania.

Taką możliwość ocenia lekarz. Jeśli skóra zachowała odpowiednią elastyczność, niewielka korekcja może być rozważana. Przy znacznym nadmiarze i wiotkości skóry wypełniacz nie zastąpi liftingu chirurgicznego.

Ilość zależy od anatomii, rozległości obszaru, jakości tkanek i celu zabiegu. Nie można ustalić jej wyłącznie na podstawie zdjęcia ani zastosować jednej wartości u wszystkich Pacjentów. Przy większym zakresie terapia może być rozłożona na etapy.

Pierwsza zmiana jest widoczna bezpośrednio po podaniu, ale obrzęk i tkliwość mogą czasowo zmieniać kontur. Rezultat najczęściej ocenia się po około 2–4 tygodniach.

Efekt jest czasowy i zazwyczaj utrzymuje się przez kilkanaście miesięcy. Dokładny czas zależy od właściwości zastosowanego preparatu, ilości, miejsca podania, metabolizmu, aktywności i zmian masy ciała.

Odczucia są indywidualne. Ze względu na rozległość obszaru może wystąpić uczucie ucisku, rozpierania i tkliwości. Lekarz stosuje odpowiednio dobrane znieczulenie miejscowe.

Szczegółowe zalecenia zależą od miejsca i zakresu podania preparatu. Lekarz może zalecić czasowe ograniczenie długotrwałego ucisku na operowaną okolicę. Należy przestrzegać przekazanych instrukcji i nie stosować samodzielnego masażu.

Powrót do lekkich codziennych aktywności jest zwykle możliwy szybko, jednak obrzęk, tkliwość i zasinienia mogą utrzymywać się przez kilka dni. Intensywny wysiłek, trening pośladków i ucisk należy ograniczyć do czasu wskazanego przez lekarza.

Preparaty na bazie kwasu hialuronowego mogą być rozkładane za pomocą hialuronidazy. W rozległej okolicy i przy większej ilości produktu może być potrzebne kilka etapów leczenia. Całkowite i natychmiastowe usunięcie preparatu nie zawsze jest możliwe.

Nie w każdym przypadku. Diagnostyka obrazowa może być szczególnie pomocna po wcześniejszych iniekcjach, przy nieznanym rodzaju materiału, grudkach, przewlekłym bólu, asymetrii, migracji preparatu lub podejrzeniu powikłania.

Możliwość zależy od rodzaju i położenia wcześniejszego materiału. Pacjent powinien przekazać nazwę preparatu, datę, ilość i miejsce podania. Przy preparatach trwałych, biopolimerach lub nieznanym materiale lekarz może odmówić kolejnej iniekcji.

Może wpływać na anatomię tkanek i plan zabiegu chirurgicznego. Jeżeli Pacjent rozważa przeszczep tłuszczu, implanty lub lifting pośladków, powinien poinformować chirurga o wszystkich wcześniejszych iniekcjach. Czasami potrzebne jest odroczenie operacji lub dodatkowa diagnostyka.

Najczęściej są to ból, obrzęk, tkliwość, zaczerwienienie i zasinienia. Możliwe są również asymetria, grudki, migracja preparatu, infekcja, ropień, przewlekły stan zapalny i zaburzenia gojenia. Do rzadkich, poważnych powikłań należą niedokrwienie, martwica tkanek oraz zdarzenia zatorowe lub ogólnoustrojowe.

Pilnej oceny wymagają między innymi silny lub narastający ból, szybko zwiększający się obrzęk, zblednięcie albo sinienie skóry, siateczkowate przebarwienie, wyraźne ocieplenie lub ochłodzenie tkanek, pęcherze, ropna wydzielina i gorączka. Duszność, ból w klatce piersiowej, osłabienie lub utrata przytomności wymagają natychmiastowego wezwania pomocy ratunkowej.

Powodem do odroczenia lub rezygnacji mogą być między innymi ciąża i okres karmienia piersią, aktywna infekcja lub stan zapalny, nieprawidłowo gojące się rany, zaburzenia krzepnięcia, nadwrażliwość na składniki preparatu oraz niektóre choroby lub stosowane leki. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz po zebraniu pełnego wywiadu.